Een mooi paard is nog geen goed bewegend paard

Terug van mijn tweede SICAB in Sevilla. Nog volop nagenietend van al dat Spaanse paardenschoon, maar ook met een paar kritische kanttekeningen.

Ik ben net terug van mijn tweede bezoek aan SICAB in Sevilla en ik zit nog helemaal na te genieten. Wat een feest voor liefhebbers van het Spaanse paard! Prachtige hengsten, imposante halzen, wapperende manen en paarden die met een bijna koninklijke uitstraling door de baan bewegen. En dan heb ik het nog niet eens over de traditionele hoofdstellen, schitterende leren laarzen, getailleerde bodywarmers en sierlijke Spaanse hoeden. Alleen daarvoor zou je bijna al naar Sevilla afreizen.

Maar tussen al dat moois betrap ik mezelf erop dat ik steeds kritischer kijk. Want een paard dat spectaculair beweegt, beweegt niet automatisch goed.

Veel spektakel aan de voorkant. Maar wat gebeurt erachter?

Wat me tijdens mijn bezoeken aan SICAB opvalt, is hoe vaak de nadruk ligt op de voorhand. Hoge knieactie, imposante halzen en veel uitstraling. Maar soms zie ik paarden die voor mijn gevoel in twee delen bewegen: een spectaculaire voorkant en een achterhand die er een beetje achteraan lijkt te komen.

Ik kijk graag naar de samenhang in de beweging. Hoe gebruikt een paard zijn achterbenen? Wat gebeurt er in zijn rug? Kan hij zijn lichaam als geheel gebruiken, of zie ik vooral beweging in afzonderlijke delen?

Hoge knieactie is op zichzelf niet verkeerd. Maar uiteindelijk wil ik een paard zien dat in balans beweegt, zijn bovenlijn goed kan gebruiken en vanuit een sterke achterhand zijn bewegingen kan dragen.

Jong beginnen? Ja. Jong presteren? Liever niet.

Een tweede punt dat me bezighoudt, is hoeveel er soms van jonge paarden wordt gevraagd. Vooral bij de doma vaquera, de traditionele Spaanse werkrijstijl, zie ik oefeningen waarbij ik me afvraag of ze wel passen bij de leeftijd en opleidingsfase van het paard.

Laat ik vooropstellen: ik ben helemaal niet tegen het vroeg beginnen met trainen. Sterker nog, jonge paarden kunnen baat hebben bij een geleidelijke, zorgvuldig opgebouwde belasting. Het bewegingsapparaat ontwikkelt zich immers mede als reactie op de belasting die het krijgt.

Maar de sleutel zit voor mij in de dosering.

Een jong paard rustig laten wennen aan het dragen van een ruiter, korte trainingsmomenten afwisselen met voldoende herstel en vanaf de grond werken aan balans en coördinatie: daar zie ik de waarde van in.

Dat is iets anders dan op jonge leeftijd al ingewikkelde verzamelde oefeningen verlangen.

De vraag is namelijk niet alleen of een paard een oefening kan uitvoeren, maar ook of zijn lichaam voldoende is voorbereid om die belasting op een gezonde manier te verwerken.

E

n dan zie je ineens een paard waarbij alles klopt

Gelukkig zijn er ook van die momenten waarop ik alleen maar kan genieten.

Een prachtig Spaans paard dat zich met souplesse en kracht beweegt. Een hals die vanuit de schoft mooi omhoog komt, een rug die meedoet en een achterhand die zichtbaar bijdraagt aan de beweging.

En dan die verzameling.

Wat ik zo bewonder aan de PRE en de Lusitano, is hun aanleg voor het verzamelde werk. Bij een goed gebouwd en zorgvuldig opgeleid paard kan dat er werkelijk indrukwekkend uitzien.

De ronde vormen, de bespiering, de kracht én de lichtheid. Als het allemaal samenkomt, vind ik dat misschien wel het mooiste wat er in de paardensport te zien is.

Het beste van twee werelden

Eigenlijk zou ik graag zien dat het barokke en het moderne elkaar nog vaker vinden.

De uitstraling, wendbaarheid en aanleg voor verzameling van het Spaanse paard, gecombineerd met een trainingsaanpak waarin biomechanica, een sterke bovenlijn en een duurzame opbouw centraal staan.

Niet om van de PRE een warmbloed te maken. Integendeel. Juist om de kwaliteiten van het ras zo goed mogelijk tot hun recht te laten komen.

En dan heb ik het nog niet eens over het karakter.

Mijn ideale PRE is koel en betrouwbaar wanneer het moet, maar ook temperamentvol, werklustig en gevoelig voor kleine hulpen. Een paard dat met je meedenkt en graag aan het werk gaat.

Mijn eigen Nero scoort overigens vooral hoog op dat koele en onverstoorbare karakter. Het motortje en temperament zijn bij hem wat minder uitbundig aanwezig. Maar misschien is dat ook wel een deel van zijn charme.

Schoonheid en functionaliteit hoeven geen tegenpolen te zijn

Na twee bezoeken aan SICAB ben ik nog lang niet uitgekeken. Ik kom thuis met een hoofd vol indrukken, nieuwe vragen en vooral heel veel zin om zelf weer met mijn paarden aan de slag te gaan.

Want uiteindelijk geloof ik niet dat we hoeven te kiezen tussen een spectaculair paard en een goed bewegend paard.

Het mooiste paard is voor mij het paard waarbij uitstraling, kracht, balans en functionaliteit samenkomen.

En als dat dan ook nog een prachtige Spaanse hengst is, ben ik helemaal verkocht.