Over Cristina
Een leven lang leren van paarden
Mijn liefde voor paarden begon al vroeg. Vanaf mijn achtste zat ik in het zadel en niet veel later kreeg ik de kans om bij een paardenhandelaar te helpen met het opleiden en inrijden van jonge paarden. Daar heb ik ontzettend veel geleerd. Niet alleen over het rijden zelf, maar vooral over de verschillen tussen paarden en het belang van een aanpak die past bij het individuele dier. En ik lag er regelmatig naast!
​
Al op jonge leeftijd raakte ik geïnteresseerd in grondwerk en de communicatie tussen mens en paard. Ik verdiepte me als jong meisje in natural horsemanship en experimenteerde met verschillende trainingsmethoden, onder andere geïnspireerd door Klaus Ferdinand Hempfling. Met afzetlint en regelmatig verstrikt in longeerlijnen experimenteerde ik erop los. :) Daarna kreeg ik een zaterdagbaantje bij Dressuurstal Alex van Silfhout, waar mijn passie voor dressuur en de sport werd aangewakkerd. Daar ontstond ook mijn bewondering voor het atletische vermogen van paarden.
​
Vanaf mijn achttiende verdwenen de paarden een tijd wat meer naar de achtergrond. Ik koos voor een carrière in de ontwikkelingssamenwerking en woonde en werkte onder andere in Jordanië, Senegal en Mali. Pas toen ik zes jaar geleden in Epe kwam wonen, dook ik weer volop de paardenwereld in. En wat was er veel veranderd! Ik moest opnieuw ontdekken welke trainingsmethoden bij mij pasten en waar ik zelf eigenlijk in geloofde.
Â
Ik kocht een jong, onbeleerd paard, Domino, en kwam in aanraking met de Featherlight-methode. Ik leerde ontzettend veel, probeerde van alles uit en stelde mijn ideeën regelmatig bij. Maar Domino bleek uiteindelijk een probleem met zijn halswervels te hebben. Wat ik aanvankelijk vooral vanuit training en gedrag probeerde te begrijpen, vroeg om een heel andere blik.
​
Van praktijkervaring naar meer kennis van biomechanica
Die zoektocht bracht me uiteindelijk bij de Neo-Classical School for the Art of Horsemanship (NCSAH), waar ik me verder ben gaan verdiepen in biomechanica, dressuur en het bewegingsapparaat van het paard. Inmiddels heb ik mijn BICD-diploma behaald en twee verdiepingstrajecten gevolgd.
​
Wat mij aanspreekt in deze opleiding is de aandacht voor biomechanica, de klassieke rijkunst en het kritisch leren kijken naar beweging. Niet alleen beoordelen óf een paard een oefening uitvoert, maar vooral hóé het dat doet. Wat vraagt die oefening van zijn lichaam? En wat vertelt zijn reactie me over wat hij begrijpt, kan of misschien juist niet kan?
​
Ook buiten de NCSAH blijf ik me verdiepen in biomechanica en nieuwe inzichten over het bewegingsapparaat van paarden. Daarnaast laat ik me inspireren door trainers als Warwick Schiller en Ryan Rose, die veel aandacht besteden aan gedrag, communicatie en de vraag hoe paarden leren.
​
De afgelopen zes jaar heb ik een enorme leercurve doorgemaakt. Ik bekijk training niet meer alleen vanuit gedrag, maar ook vanuit de fysieke mogelijkheden en beperkingen van het paard. Ik geloof niet dat één trainingsmethode alle antwoorden biedt. Juist door verschillende benaderingen te bestuderen, kritisch te blijven en zelf ervaring op te doen, blijf ik leren.
​
Mijn eigen paarden als leermeesters
Thuis heb ik twee paarden: Nero, een PRE-hengst, en Raffael, een jonge KWPN-ruin. Daarnaast heb ik twee shetlanders, waarmee ik veel grondwerk doe.
​
Nero en Raffael hebben me allebei op hun eigen manier veel geleerd. Met Nero heb ik jarenlang gewerkt aan zijn dressuurmatige ontwikkeling. Door zijn blessuregeschiedenis is de focus inmiddels verschoven naar het verantwoord onderhouden van zijn conditie en bewegingsmogelijkheden.
​
Raffael kwam als jong dressuurpaard bij mij, met wie ik sportieve ambities had. Hij was gewend om vooral lang en laag te lopen. Toen ik hem in de training geleidelijk iets meer ging oprichten en een stabielere aanleuning vroeg, kreeg hij problemen met zijn balans en aanleuning. En dan heb ik het niet over verzameling, maar over wat je van een vijfjarig paard in opleiding mag verwachten.
​
Uit specialistisch onderzoek bleek dat Raffael een instabiliteit, ook wel een step genoemd, heeft in het onderste deel van zijn hals, rond de zesde en zevende halswervel. Deze afwijking is vermoedelijk aangeboren en kan door beïnvloeding van het ruggenmerg de aansturing en coördinatie van zijn bewegingen verstoren. Wat aanvankelijk een trainingsprobleem leek, bleek dus een lichamelijke achtergrond te hebben. Gelukkig is zijn prognose goed en zie ik dankzij een zorgvuldig opgebouwd revalidatieschema al veel verbetering: hij heeft inmiddels flink wat spiermassa teruggekregen en beweegt steeds beter.
​
Beide paarden herinneren me eraan dat goede training niet draait om het zo snel mogelijk bereiken van een bepaald niveau, maar om het ontwikkelen van een paard binnen zijn eigen mogelijkheden. En dat je soms eerst moet begrijpen waarom iets nÃét lukt, voordat je verder kunt trainen.
Bewust trainen, beter bewegen
Ieder paard is anders. In bouw, karakter, ervaring en mogelijkheden. Daarom geloof ik niet in één trainingsmethode die voor alle paarden werkt. In mijn lessen combineer ik kennis van biomechanica, gedrag en dressuurmatige training, met oog voor het individuele paard en de wisselwerking met zijn eigenaar of ruiter.
​
Ik vind het belangrijk dat je niet alleen leert wat je moet doen, maar vooral ook waarom. Hoe gebruikt je paard zijn lichaam? Waar komt spanning vandaan? En hoe kun je met kleine veranderingen in je eigen houding of hulpen al een groot verschil maken? Mijn doel is dat je steeds beter zelf leert kijken, bewuste keuzes maakt en met meer inzicht en vertrouwen met je paard samenwerkt.
​
Zelf blijf ik me ook ontwikkelen. In 2027 wil ik mijn ORUN 2-diploma Werken aan de Hand behalen en me verder verdiepen in biomechanica en een verantwoorde trainingsopbouw na blessures. Want als er één ding is dat paarden me hebben geleerd, is het wel dat je nooit uitgeleerd bent.
​
Ik geef voornamelijk les op locatie, in de omgeving van Epe. Daarnaast bied ik bij mij aan huis grondwerklessen met mijn twee shetlanders aan, voor kinderen en volwassenen.
